Sotir Buli një rrugëtim mes ëndrrës, durimit dhe pasionit.
Ka jetë që nuk bëjnë zhurmë, por lënë gjurmë. Ka njerëz që nuk ecin në rrugë të shtruara, por hapin shtigje me durim, me heshtje dhe me dinjitet. Historia e Sotirit është një prej tyre. Nuk është historia e një suksesi të menjëhershëm, por e një karakteri që u formua mes pritjes, përpjekjes dhe besimit të palëkundur se puna dhe durimi kanë gjithmonë kuptim.
Sotiri lindi dhe u rrit mes dy qyteteve me identitet të fortë: Elbasanit dhe Korçës. Babai i tij, elbasanas, i trashëgoi dashurinë për qytetin, ndjenjën e respektit për njerëzit dhe vlerën e fjalës së dhënë. Nga ai mësoi se nderi dhe korrektësia janë pasuri që nuk të hiqen kurrë. Nëna e tij, korçare, i dha qetësinë, kulturën dhe lidhjen e fortë me librin dhe dijen. Ky bashkim formoi tek Sotiri një ekuilibër të rrallë mes forcës dhe ndjeshmërisë.
Që i vogël, ai gjeti strehë te leximi. Librat nuk ishin thjesht hobi, por mënyrë për të kuptuar botën dhe veten. Letërsia i mësoi durimin, vëzhgimin dhe thellësinë shpirtërore. Kjo dashuri për dijen do ta shoqëronte gjatë gjithë jetës, duke u bërë një shtyllë po aq e rëndësishme sa sporti.
Futbolli hyri në jetën e Sotirit herët, që në vitet e shkollës nëntëvjeçare. Në qytetin e Korçës, në një akademi sportive, ai hodhi hapat e parë në fushën e gjelbër. Nën drejtimin e trajnerëve të mirënjohur Ferdinand Bilali dhe të ndjerit Hekuran Jakupi, ai mori jo vetëm mësimet bazë të futbollit, por edhe parimet e disiplinës, respektit dhe sakrificës. Talent kishte, por ajo që e dallonte ishte këmbëngulja dhe dëshira për të mësuar çdo ditë.
Në moshën 18-vjeçare, Sotiri u grumbullua në ekipin e parë të qytetit të Gramshit. Për të, ky ishte një hap i madh drejt ëndrrës. Dy vite qëndroi aty, duke u stërvitur pa pushim, edhe pse i pafederuar. Ishin vite pritjeje të heshtur, vite ku shpresa nuk u shua, por u forcua. Ai besonte se puna e ndershme nuk humbet, edhe kur nuk shpërblehet menjëherë.
Në moshën 20-vjeçare, rruga e tij vazhdoi te KF Elbasani, në Kategorinë e Parë. Të ishte pjesë e ekipit të qytetit të babait të tij kishte një kuptim të veçantë emocional. Por konkurrenca ishte e fortë dhe historia u përsërit. Asnjë minutë loje, asnjë federim. Një déjà vu që do ta thyente shumëkënd, por jo Sotirin. Ai mësoi se ndonjëherë dhimbja më e madhe nuk është humbja, por pritja pa përgjigje.
Me ndihmën dhe besimin e disa profesorëve dhe njohësve të sportit, ai u huazua për prova në disa ekipe: KF Shkumbini, KF Sopoti dhe më pas në Tiranë, te KF Spartaku. Çdo provë ishte një shpresë e re, çdo largim një zhgënjim i heshtur. Fati dukej se e ndiqte gjithmonë nga pas, duke mos i dhënë mundësinë e shumëpritur për të luajtur dhe për t’u federuar.
Megjithatë, Sotiri nuk e la kurrë stërvitjen. Edhe sot, në moshën 26-vjeçare, ai vazhdon të punojë me të njëjtin pasion. Futbolli për të nuk është thjesht sport, por mënyrë jetese, karakter dhe mësim për durimin. Ëndrra e tij nuk ka vdekur; ajo thjesht ka mësuar të presë.
Paralelisht me sportin, Sotiri ndoqi studimet e larta dhe u diplomua në Shkenca Juridike në Universitetin “Aleksandër Xhuvani”, me rezultate të mira. Edhe pse nuk arriti ende të ushtrojë profesionin e tij në fushën juridike, drejtësia mbetet një ideal i palëkundur. Ai beson te ligji, te barazia dhe te vlera e së drejtës – ndoshta sepse jeta shpesh nuk iu duk e drejtë.
Sot, Sotiri punon në një bar lokal sportiv, një ambient ku sporti dhe njerëzit bashkohen natyrshëm. Gjatë sezonit veror, ai lëviz nëpër qytete turistike për të punuar dhe për të siguruar jetesën. Çdo punë e kryer me ndershmëri është për të një formë dinjiteti. Ai nuk ka turp nga asnjë rrugë që e mban në këmbë.
Dashuria e tij për Elbasanin është e thellë dhe e sinqertë. Është qyteti që i ka dhënë identitet, respekt dhe njerëz që e vlerësojnë për atë që është. Respekti i qytetarëve është pasuria më e madhe që ka fituar – një pasuri që nuk matet me kupa apo medalje.
Sotiri është një djalë i qytetit, një shembull se si arsimi, sporti dhe kultura mund të ndërthuren në një karakter të fortë. Historia e tij është dëshmi se jo çdo rrugë është e drejtë, por çdo rrugë mund të përshkohet me dinjitet. Me punë, durim dhe besim, njeriu mund të mos arrijë gjithmonë atë që ëndërron, por mund të mbetet njeri i plotë.
