Emri i Suel Çelës është një nga ata që ka dalë vazhdimisht në raportimet mediatike lidhur me hetime të SPAK, operacione të përbashkëta me autoritetet italiane dhe dyshime për veprimtari të organizuar kriminale. Këto nuk janë akuza të shpikura, por fakte të raportuara nga media kombëtare dhe ndërkombëtare, të mbështetura në materiale hetimore dhe vendime sekuestrimi.
Në një shtet që pretendon se po lufton krimin e organizuar, ka emra që nuk duhet të qarkullojnë më si thjesht “përfolje”. Kur një individ përmendet për vite me radhë në dosje hetimore, përgjime, sekuestro pasurish dhe bashkëpunime ndërkombëtare, atëherë heshtja institucionale nuk është më neutralitet — është problem serioz për besimin publik.
Problemi thelbësor nuk është vetëm çfarë thuhet në media, por pse ky realitet përsëritet pa një sqarim përfundimtar për publikun. Kur një emër përmendet vazhdimisht në kontekst të trafikut të drogës, pastrimit të parave, ndikimit mbi institucione lokale dhe rrjeteve kriminale, ndërsa institucionet reagojnë me vonesë ose heshtje, krijohet një perceptim i rrezikshëm: ai i pandëshkueshmërisë.
Në çdo demokraci funksionale, drejtësia ka detyrimin jo vetëm të veprojë, por edhe të komunikojë qartë. Mungesa e transparencës ushqen dyshimin dhe e kthen ligjin në një koncept abstrakt për qytetarin e zakonshëm.
Kur heshtja bëhet bashkëpunim moral
Raportimet për sekuestrime milionëshe, për bashkëpunëtorë të arrestuar apo të ekstraduar, dhe për lidhje të dyshuara me persona me ndikim ekonomik dhe politik, kanë ngritur prej kohësh pyetje serioze. Pyetje që nuk marrin përgjigje, por zhduken nga cikli mediatik për t’u rikthyer sërish, sikur asgjë të mos ketë ndodhur.
Ky është momenti kur problemi nuk është më individual, por sistemik. Sepse kur shteti nuk arrin të japë përgjigje të qarta për raste të tilla, mesazhi që transmetohet është i rrezikshëm: se ka emra që mund të përmenden pafund, por nuk preken kurrë.
Një shoqëri e lodhur nga “emrat e paprekshëm”
Qytetarët nuk janë të zemëruar sepse ekzistojnë hetime. Janë të zhgënjyer sepse hetimet nuk shoqërohen me transparencë, llogaridhënie dhe fund të qartë. Në këtë vakum, krimi fiton mitologji, ndërsa drejtësia humbet autoritet.
Kjo nuk është thirrje për linçim dhe as paragjykim penal. Është kërkesë për shtet funksional. Sepse drejtësia që vonon pafund, që nuk shpjegon dhe që nuk ndan qartë të vërtetën nga dyshimi, dëmton më shumë sesa mbron.
Nëse Shqipëria synon realisht të jetë shtet ligjor, atëherë raste të tilla nuk mund të trajtohen si zhurmë mediatike. Ato kërkojnë përballje të hapur, transparencë institucionale dhe mesazh të qartë se askush nuk është mbi ligjin.Sepse kur një emër shndërrohet në simbol të frikës dhe dyshimit, fajin nuk e mban vetëm ai emër.Fajin e mban sistemi që e lejon të mbetet i tillë.
Nga dosjet te heshtja: rasti që teston seriozitetin e shtetit ligjor.
Desara Bytyci
